Ariën Antoni is een fine art fotograaf uit Haarlem. Vanuit een persoonlijke fascinatie voor wat aanwezig is maar vaak onopgemerkt blijft, onderzoekt hij hoe fotografie onze waarneming kan vertragen en verschuiven. Met behulp van kleur, reflecties en vervreemding creëert hij beelden waarin herkenning en abstractie naast elkaar bestaan. Voor- en achtergrond, binnen en buiten, werkelijkheid en reflectie lopen in elkaar over waardoor de kijker wordt uitgenodigd om langer te kijken en opnieuw te zien. Zijn werk ontstaat vanuit intuïtieve observaties van alledaagse situaties waarin subtiele momenten van spanning, schoonheid en ambiguïteit zichtbaar worden. In 2026 exposeerde hij met het fotografencollectief PAF By Photographers. Momenteel verdiept hij zijn onderzoek naar de relatie tussen kleur, reflectie en vervreemding, en hoe deze elementen kunnen bijdragen aan nieuwe vormen van visuele waarneming.  

 
 
 

 

Artist statement

Ik was een jaar of acht toen ik voor mijn moeder een boodschap moest doen. Bij een marktkraam stond ik rustig op mijn beurt te wachten. Twee volwassenen drongen voor. De verkoopster keek langs me heen en hielp hen eerst.
Ik stond er wel, maar werd niet gezien.
Ik zei niets. Ik wist niet goed wat ik moest doen en liet het gebeuren. Het moment is me bijgebleven, niet omdat het zo groot was, maar omdat het iets raakte wat ik vaker voelde: anders zijn, niet begrepen worden, aanwezig zijn zonder opgemerkt te worden.


Dat gevoel herken ik nog steeds.
Mijn foto's zijn in essentie zelfportretten. Niet omdat ik mezelf letterlijk afbeeld, maar omdat ze laten zien hoe ik de wereld ervaar. Ze ontstaan vanuit mijn aandacht voor wat zich niet direct prijsgeeft, voor wat aanwezig is maar gemakkelijk over het hoofd wordt gezien.
Achter de lens valt alles soms op zijn plek. Mijn aandacht vernauwt zich en de wereld lijkt zich even vanzelf te ordenen. Ik volg mijn intuïtie, zoek naar een visuele harmonie en herken het moment waarop een beeld klopt. Dat gevoel laat zich moeilijk verklaren, maar ik weet wanneer het er is.
In mijn werk verschuift de werkelijkheid. Reflecties, kleur en vervreemding veranderen wat we denken te zien. Binnen en buiten lopen door elkaar, voor- en achtergrond verliezen hun vaste rol. Wat vertrouwd lijkt, wordt vreemd. Een beeld houdt zich niet altijd aan wat we denken te herkennen en laat ruimte voor een andere blik.


Ik wil het gewone bijzonder maken. Gewoon is voor mij niet genoeg.
Mijn foto's ontstaan vanuit de werkelijkheid, maar zoeken naar wat daarachter of daartussen zichtbaar kan worden. Ze vragen om aandacht en vertraging, om langer te kijken dan het eerste moment van herkenning. Wat je ziet, hoeft niet meteen vast te staan. Er mag iets verschuiven, iets openblijven.
Misschien gaat mijn werk uiteindelijk over kijken en gezien worden. Over de ruimte die ontstaat wanneer je niet direct hoeft te begrijpen wat je ziet, maar er eenvoudigweg bij kunt blijven.
Een beeld hoeft voor mij niet alles te verklaren. Het mag iets laten voelen wat nog geen woorden heeft.